پل باستانی لیلان

  • در جنوب شهر ليلان بر روي رودخانه ليلان چاي بنا گرديده و از آثار دوران ايلخاني ميباشد. رودخانه ليلان چاي دشت حاصلخيز ليلان را آبياري مي كرده و تمدن و فرهنگهاي بسيار كهني از دورانهاي پيش از تاريخ در اطراف اين رودخانه شكل گرفته است.

 

این اثر در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۳۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

مــوقعيـت بنا

اين پل در يك كيلومتري جنوب شهر ليلان بر روي رودخانه ليلان چاي بنا گرديده است. اين پل در روزگاران گذشته راه ارتباطي همدان، كردستان و مراغه و تبريز را در برميگرفته است و اكنون به واسطه جاده جديد الاحداث مياندوآب ملكان ارتباط از اين طريق انجام مي گيرد و در حال حاضر پل ارتباطي است براي رسيدن به روستاهاي فتح الله كندي، محسن آباد (جين قره). و ورود به شهر ليلان از طريق اين پل امكان پذير مي باشد. اين رودخانه از كوهستانهاي شرقي ليلان سرچشمه و به طرف غرب جريان و در نزديكي شهر مياندوآب به رودخانه زرينه رود مي پيوندد و در نهايت به درياچه اروميه مي ريزد.

پيشينه تاريخي پل ليلان

در جنوب شهر ليلان بر روي رودخانه ليلان چاي بنا گرديده و از آثار دوران ايلخاني ميباشد. رودخانه ليلان چاي دشت حاصلخيز ليلان را آبياري مي كرده و تمدن و فرهنگهاي بسيار كهني از دورانهاي پيش از تاريخ در اطراف اين رودخانه شكل گرفته است. از جمله اين فرهنگها ميتوان به تپه چمن و الله قلي و به دوران تاريخي و اسلامي اشاره نمود. از نظر تاريخ گذاري هيچ كتيبه اي موجود نيست.

معماري پل

پل داراي سه دهنه مي باشد. اندازه دهنه ها يكسان و جهت پل بصورت شمالي- جنوبي بوده و در قسمت شرقي سد موج شكن موج شكل بصورت مثلثي بوده و در قسمت غربي پل نيز به سه نيم دايره و بصورت پشت بند وجود دارد. مصالح بكار گرفته شده در اين پل عبارت از آجر كه در قسمتهاي طاقها و نيز بالاي پل بكار رفته و سنگهاي تراش دار كه در قسمت پايه ها و موج شكنها و پشت بندها بكار رفته است. ابعاد اين سنگها در حدود ۲۰×۳۰ سانتيمتر، ۲۰×۵۰ سانتيمتر و ۶×۲۲×۲۲ سانتيمتر می باشند.
ارتفاع پل از جان پناه پل تا سطح رودخانه ۴۹۰ سانتيمتر و ارتفاع موج شكنها ۱۳۰ سانتيمتر و طول پل ۲۴ متر مي باشد. عرض پل ۶۵۰ سانتيمتر و فاصله دهانه ها از هم ۴۴۰ سانتيمتر و ارتفاع طاقها ۳۵۰ سانيتمتر مي باشد. پشت بندهاي نيم دايره پل ۲۲۰ سانيتمتر و بصورت نيم دايره هستند طاقهاي پل بصورت جناغي و در وسط نوك بيزه طاق يك سنگ سفيد آهكي بكار رفته است و بطور كلي تا ارتفاع ۱۳ سانتيمتري سنگ از آن به بعد مصالح آجر بكار رفته است. موج شكنها و پشت بندها تا همان ارتفاع ۱۳۰ سانيتمتر مي باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *